Chcesz, aby ruch automatycznie przełączał się na ISP-B, jeśli ISP-A stanie się nieosiągalny, używając IP SLA. Jaki wzorzec konfiguracji jest wymagany?

Aby ruch automatycznie przełączał się na ISP-B, gdy ISP-A stanie się niedostępny, należy wykorzystać IP SLA w połączeniu ze śledzeniem (tracking) i pływającymi trasami statycznymi. Konfiguruje się sondę IP SLA, która monitoruje dostępność ISP-A (np. poprzez ping do adresu IP w sieci ISP-A). Wynik tej sondy jest następnie powiązany z obiektem śledzenia (track object). Podstawowa trasa statyczna do ISP-A jest konfigurowana z odwołaniem do tego obiektu śledzenia. Gdy sonda IP SLA wykryje niedostępność ISP-A, obiekt śledzenia zmienia swój status na "down", co powoduje usunięcie podstawowej trasy statycznej z tablicy routingu. W tym momencie, pływająca trasa statyczna (z wyższą odległością administracyjną) do ISP-B staje się aktywna, kierując ruch przez ISP-B. Pozostałe opcje są nieprawidłowe: Rozproszona lista ACL nie służy do automatycznego przełączania tras na podstawie dostępności łącza. PBR (Policy-Based Routing) bez śledzenia nie zapewni automatycznego przełączania w przypadku awarii ISP-A. Zmiana odległości administracyjnej pływającej trasy statycznej do ISP-B jest częścią rozwiązania, ale sama w sobie nie zapewnia automatycznego wykrywania awarii ISP-A i przełączania.