Dlaczego zdefiniowano prywatną przestrzeń adresową IPv4 RFC 1918?

Prywatne przestrzenie adresowe IPv4, zdefiniowane w RFC 1918, zostały stworzone głównie w celu oszczędzania publicznych adresów IPv4. W miarę wzrostu Internetu, liczba dostępnych publicznych adresów IPv4 stawała się niewystarczająca. Adresy prywatne umożliwiają organizacjom używanie tych samych zakresów adresów wewnętrznie, bez konieczności uzyskiwania unikalnych publicznych adresów dla każdego urządzenia. Urządzenia w sieci prywatnej komunikują się z Internetem za pośrednictwem routera wykonującego translację adresów sieciowych (NAT), który mapuje wiele adresów prywatnych na jeden lub kilka publicznych adresów IP. Chociaż NAT jest ściśle związany z użyciem adresów prywatnych, to oszczędzanie adresów było pierwotną motywacją, a NAT jest mechanizmem umożliwiającym to oszczędzanie, a nie celem samym w sobie. Prywatne adresy IPv4 nie mają wpływu na przestrzeń adresową IPv6, która jest oddzielnym protokołem. Nie zapobiegają również nakładaniu się adresów IP w sensie globalnym, ale raczej umożliwiają ich celowe powielanie w różnych sieciach prywatnych.