Dwa sieciowe urządzenia wirtualne w us-central1 zapewniają łączność z siecią lokalną 10.0.0.0/8. Wymagania: cały ruch lokalny musi przechodzić przez urządzenia, system musi tolerować awarię pojedynczego urządzenia i jednocześnie korzystać z obu urządzeń. Która metoda routingu spełnia te wymagania?

Wewnętrzny load balancer TCP/UDP (Internal TCP/UDP Load Balancer) jest właściwym wyborem, ponieważ umożliwia rozłożenie ruchu na wiele instancji (urządzeń wirtualnych) i może być użyty jako następny przeskok dla niestandardowej trasy. Zapewnia to wysoką dostępność (tolerancja awarii pojedynczego urządzenia) i aktywno-aktywną dystrybucję ruchu (korzystanie z obu urządzeń). Tworzenie tras z różnymi priorytetami nie spełnia wymogu jednoczesnego korzystania z obu urządzeń, ponieważ ruch będzie kierowany głównie do urządzenia o wyższym priorytecie. Wewnętrzny load balancer HTTP(S) jest przeznaczony dla ruchu HTTP/HTTPS, a nie ogólnego ruchu sieciowego, który może obejmować inne protokoły. Network load balancer jest zewnętrznym load balancerem, który nie jest odpowiedni do routingu wewnętrznego ruchu do urządzeń wirtualnych w tej samej sieci VPC.