Firma hostuje witrynę internetową z usługą backendową w podstawowym regionie AWS i regionie odzyskiwania po awarii (DR). Pojedyncza dystrybucja Amazon CloudFront znajduje się przed witryną. Firma utworzyła rekord Route 53 typu failover z kontrolami stanu wskazującymi na backend regionu podstawowego i skonfigurowała ten rekord jako origin dla dystrybucji CloudFront. Drugi rekord Route 53 typu failover wskazuje na backend regionu DR. Oba rekordy Route 53 mają TTL wynoszący 60 sekund, ale przełączanie awaryjne trwa obecnie dłużej niż jedną minutę. Który projekt zapewnia najszybszy czas przełączania awaryjnego?

Prawidłowa odpowiedź to utworzenie grupy originów CloudFront, która obejmuje oba originy backendowe (jeden na region) i skonfigurowanie przełączania awaryjnego originów dla dystrybucji CloudFront. CloudFront Origin Failover umożliwia automatyczne przełączanie na zapasowy origin, jeśli główny origin stanie się niedostępny, co zapewnia najszybszy czas przełączania awaryjnego, ponieważ dzieje się to na poziomie CloudFront, bez zależności od DNS. Wdrożenie drugiej dystrybucji CloudFront i użycie rekordów Route 53 typu failover dla dystrybucji CloudFront wprowadziłoby dodatkowe opóźnienie związane z propagacją DNS. Zmiana TTL na 4 sekundy dla istniejących rekordów Route 53 poprawiłaby czas przełączania, ale nadal byłaby zależna od propagacji DNS i nie byłaby tak szybka jak przełączanie awaryjne na poziomie CloudFront. Utworzenie rekordów Route 53 z polityką routingu opartą na opóźnieniach nie jest przeznaczone do przełączania awaryjnego, a raczej do kierowania użytkowników do najbliższego originu.