Firma posiada łącze Direct Connect o przepustowości 1 Gbps między swoją lokalizacją on-premises a AWS. Aplikacja on-prem wymaga szyfrowanej komunikacji z prywatnymi adresami IP z aplikacją w VPC. Ruch nie może przechodzić przez publiczny internet. Które rozwiązanie zapewnia wymaganą łączność z NAJMNIEJSZYM obciążeniem operacyjnym?

Poprawna odpowiedź to utworzenie tranzytowej bramy (Transit Gateway) i skonfigurowanie tranzytowego VIF (Transit VIF) na połączeniu Direct Connect. Tranzytowy VIF jest następnie kojarzony z bramą Direct Connect (Direct Connect Gateway), która jest dołączona do nowej tranzytowej bramy. Na koniec konfiguruje się połączenie Site-to-Site VPN z prywatnym adresem IP do tranzytowej bramy. To rozwiązanie spełnia wszystkie wymagania: szyfrowana komunikacja z prywatnymi adresami IP, brak ruchu przez publiczny internet (dzięki Direct Connect i prywatnemu VPN) oraz minimalne obciążenie operacyjne, ponieważ Transit Gateway upraszcza routing i zarządzanie połączeniami VPN. Pierwsza opcja jest niepoprawna, ponieważ prywatny VIF nie obsługuje połączeń Site-to-Site VPN z prywatnymi adresami IP bezpośrednio do bramy wirtualnej (VPG) w VPC w taki sposób, aby zapewnić szyfrowanie ruchu. Trzecia opcja jest błędna, ponieważ publiczny VIF jest przeznaczony do dostępu do publicznych usług AWS, a nie do prywatnej komunikacji z VPC. Czwarta opcja jest nadmiernie złożona i wprowadza dodatkowe obciążenie operacyjne związane z zarządzaniem zaporą sieciową innej firmy.