Firma uruchamia aplikację na instancjach Amazon EC2 w prywatnej podsieci. Aplikacja musi przechowywać i pobierać dane w zasobnikach Amazon S3. Przepisy wymagają, aby dane nie przechodziły przez publiczny internet. Co architekt rozwiązań powinien wdrożyć w sposób najbardziej opłacalny?

Poprawna odpowiedź to wdrożenie punktu końcowego bramy S3 (S3 gateway endpoint). S3 gateway endpoint umożliwia instancjom EC2 w prywatnej podsieci dostęp do zasobników S3 bez przechodzenia przez publiczny internet. Jest to najbardziej opłacalne rozwiązanie, ponieważ nie generuje dodatkowych kosztów za transfer danych ani za samo urządzenie, jak w przypadku bramy NAT czy AWS Storage Gateway. Brama NAT (NAT gateway) jest nieprawidłowa, ponieważ choć umożliwia instancjom w prywatnej podsieci dostęp do internetu, ruch do S3 przez nią przechodzący nadal wykorzystywałby publiczny internet, co narusza wymagania regulacyjne. Dodatkowo, brama NAT generuje koszty za transfer danych i za samą usługę. AWS Storage Gateway jest nieprawidłowe, ponieważ jest to usługa hybrydowa, która łączy lokalne środowiska z AWS S3, a nie służy do bezpośredniego dostępu instancji EC2 w prywatnej podsieci do S3 bez publicznego internetu. Jest to również droższe rozwiązanie. S3 interface endpoint jest nieprawidłowe, ponieważ choć również umożliwia prywatny dostęp do S3, jest to punkt końcowy interfejsu (PrivateLink), który jest droższy niż punkt końcowy bramy (gateway endpoint) i zazwyczaj używany w bardziej złożonych scenariuszach, np. z innych VPC lub z lokalnych sieci poprzez Direct Connect/VPN. W tym przypadku gateway endpoint jest bardziej opłacalny.