Firma wdroży rozproszoną bazę danych in-memory na instancjach EC2: jeden węzeł główny i osiem węzłów roboczych. Węzeł główny zarządza kondycją klastra, akceptuje żądania klientów, rozdziela pracę między węzły robocze i agreguje odpowiedzi. Węzły robocze replikują między sobą partycje danych. Aplikacja wymaga możliwie najniższego opóźnienia sieciowego dla maksymalnej wydajności. Jaki wybór rozmieszczenia i instancji jest najlepszy?

Prawidłowa odpowiedź to uruchomienie instancji EC2 zoptymalizowanych pod kątem pamięci w grupie rozmieszczenia klastra. Baza danych in-memory wymaga instancji zoptymalizowanych pod kątem pamięci (np. R-series), aby efektywnie przechowywać i przetwarzać dane w pamięci RAM. Grupa rozmieszczenia klastra (Cluster Placement Group) jest idealna dla aplikacji wymagających bardzo niskich opóźnień sieciowych i wysokiej przepustowości, ponieważ zapewnia, że instancje są uruchamiane w tym samym logicznym segmencie sprzętowym w jednej strefie dostępności. Pozostałe opcje są nieprawidłowe, ponieważ grupy rozmieszczenia partycji (Partition Placement Group) służą do izolacji błędów i nie gwarantują najniższych opóźnień, a instancje zoptymalizowane pod kątem obliczeń (C-series) nie są optymalne dla baz danych in-memory. Grupa rozmieszczenia rozproszonego (Spread Placement Group) maksymalizuje izolację instancji na różnym sprzęcie, co zwiększa opóźnienia.