Które dwa mechanizmy rozszerzają OAuth 2.0 w celu ulepszonej walidacji?

OAuth 2.0 to protokół autoryzacji, który umożliwia aplikacji dostęp do zasobów użytkownika na innym serwerze bez ujawniania jego danych uwierzytelniających. Dwa kluczowe mechanizmy, które rozszerzają OAuth 2.0 w celu ulepszonej walidacji, to autoryzacja i uwierzytelnianie. Autoryzacja (authorization) jest podstawową funkcją OAuth 2.0, określającą, do jakich zasobów klient ma dostęp i jakie operacje może na nich wykonywać. Rozszerzenia mogą wprowadzać bardziej granularne uprawnienia lub dynamiczne zarządzanie dostępem. Uwierzytelnianie (authentication) nie jest natywną częścią OAuth 2.0, które skupia się na autoryzacji. Jednakże, protokoły takie jak OpenID Connect (OIDC) rozszerzają OAuth 2.0, dodając warstwę uwierzytelniania, która weryfikuje tożsamość użytkownika. OIDC wykorzystuje tokeny ID do przekazywania informacji o uwierzytelnieniu. Pozostałe opcje są nieprawidłowe: Custom headers (niestandardowe nagłówki) mogą być używane do przekazywania dodatkowych informacji, ale nie są mechanizmem rozszerzającym OAuth 2.0 w celu walidacji. Request management (zarządzanie żądaniami) to ogólne pojęcie zarządzania przepływem żądań, nie jest specyficznym rozszerzeniem walidacji OAuth 2.0. Accounting (rozliczanie) dotyczy śledzenia zużycia zasobów, a nie walidacji dostępu.