Które stwierdzenie trafnie kontrastuje narzędzia do zarządzania konfiguracją oparte na agentach (agent-based) i bezagentowe (agentless)?

Narzędzia bezagentowe (agentless), takie jak Ansible, działają poprzez protokoły standardowe (np. SSH dla Linuksa, WinRM dla Windows) do komunikacji z zarządzanymi urządzeniami. Nie wymagają instalacji żadnego dodatkowego oprogramowania ani agentów na zarządzanych węzłach, co eliminuje potrzebę skomplikowanych systemów przesyłania wiadomości między kontrolerem a węzłami docelowymi. Narzędzia oparte na agentach (agent-based), takie jak Puppet czy Chef, wymagają instalacji agenta (oprogramowania klienckiego) na każdym zarządzanym węźle. Agenci ci komunikują się z serwerem master, często wykorzystując systemy kolejkowania wiadomości (np. ActiveMQ, RabbitMQ) lub dedykowane protokoły, co jest niezbędne do ich działania. Pozostałe opcje są nieprawidłowe: Narzędzia agentless nie używają węzłów proxy do komunikacji; komunikują się bezpośrednio z zarządzanymi węzłami. Narzędzia agent-based często wymagają interpretera języka wysokiego poziomu (np. Ruby dla Puppet/Chef) na węzłach slave, aby agent mógł przetwarzać konfiguracje. Narzędzia agent-based wymagają instalacji dodatkowych pakietów oprogramowania (agentów) na węzłach slave.