Międzynarodowa firma wdroży VPC w regionach us-east-1 i eu-west-2, a także lokalne centra danych w USA i Wielkiej Brytanii. Planują dwa łącza Direct Connect (po jednym w każdym kraju), transit gateways w każdym regionie, Direct Connect gateways i transit VIFs łączące Direct Connect gateways z transit gateways. Transit gateways będą ze sobą połączone. Projekt musi zapewnić, że ruch będzie podążał najkrótszą ścieżką geograficzną, tak aby ruch on-prem korzystał z lokalnego Direct Connect, gdy jest dostępny, i musi automatycznie przełączać się na prywatną sieć WAN, jeśli łącze Direct Connect ulegnie awarii (i odwrotnie). Jak inżynier powinien skonfigurować, które prefiksy są anonsowane na transit VIFs, aby spełnić te wymagania?

Prawidłowa odpowiedź zapewnia optymalne kierowanie ruchu i odporność. Ogłaszanie specyficznych prefiksów CIDR VPC dla lokalnego regionu Direct Connect sprawia, że ruch on-prem do zasobów AWS w tym regionie podąża najkrótszą ścieżką. Jednocześnie, ogłaszanie zagregowanej trasy dla całego środowiska AWS firmy (np. 0.0.0.0/0 lub duży zakres sumaryczny) przez oba połączenia Direct Connect zapewnia, że w przypadku awarii lokalnego Direct Connect, ruch może automatycznie przełączyć się na drugie połączenie Direct Connect i sieć WAN, docierając do zasobów AWS przez połączone bramy tranzytowe. Pozostałe opcje są nieprawidłowe, ponieważ: Ogłaszanie tylko zagregowanej trasy dla całego środowiska AWS firmy nie zapewnia preferowania lokalnego Direct Connect, co prowadzi do nieoptymalnego routingu. Ogłaszanie wszystkich specyficznych bloków CIDR VPC z obu regionów przez każde połączenie Direct Connect może prowadzić do nieoptymalnego routingu i złożoności zarządzania. Ogłaszanie obu regionalnych prefiksów zagregowanych bez specyficznych prefiksów lokalnych nie zapewnia preferowania lokalnego Direct Connect, a użycie społeczności BGP jest bardziej złożonym rozwiązaniem, które może nie być konieczne do osiągnięcia podstawowych wymagań dotyczących ścieżki i przełączania awaryjnego.