Planujesz używać Azure Cache for Redis i spodziewasz się, że pamięć podręczna będzie często osiągać maksymalną pojemność i wymagać eksmisji. Wzorce dostępu pokazują, że niewielki podzbiór elementów będzie dostępny znacznie częściej niż inne. Które dwie zasady eksmisji należy wybrać, aby zoptymalizować wydajność dla tego wzorca?

Dla scenariusza, w którym pamięć podręczna często osiąga maksymalną pojemność i wymaga eksmisji, a niewielki podzbiór elementów jest znacznie częściej dostępny, zasady allkeys-lru i volatile-lru są najbardziej optymalne. allkeys-lru (Least Recently Used) eksmituje najrzadziej używane klucze ze wszystkich kluczy w pamięci podręcznej, niezależnie od tego, czy mają ustawiony czas wygaśnięcia. Jest to efektywne, ponieważ zachowuje często używane dane, usuwając te, które były dawno temu używane. volatile-lru eksmituje najrzadziej używane klucze, ale tylko spośród tych, które mają ustawiony czas wygaśnięcia (TTL). Ta zasada jest przydatna, gdy chcesz priorytetyzować usuwanie danych, które i tak są przeznaczone do wygaśnięcia, jednocześnie zachowując często używane dane bez TTL. noeviction jest nieodpowiednie, ponieważ nie pozwala na eksmisję, co prowadziłoby do błędów zapisu po zapełnieniu pamięci podręcznej. Pozostałe zasady (allkeys-random, volatile-ttl, volatile-random) nie są optymalne, ponieważ nie uwzględniają wzorca dostępu opartego na częstotliwości użycia, co mogłoby prowadzić do eksmisji często używanych danych i obniżenia wydajności.