Połączenie Site-to-Site VPN z oddziałem kończy się na bramie tranzytowej (transit gateway) i wykorzystuje statyczne trasy. Tabela routingu bramy tranzytowej zawiera wiele statycznych tras wskazujących na konkretne podsieci oddziału. Oddział później rozszerza swoje zakresy podsieci, a łączność ulega awarii. Które podejście minimalizuje przyszłą pracę administracyjną, jednocześnie rozwiązując ten problem?

Poprawna odpowiedź minimalizuje przyszłą pracę administracyjną, automatyzując aktualizacje tras. Tworząc dynamicznie routowane połączenie VPN (z BGP), brama tranzytowa automatycznie uczy się tras z oddziału i propaguje je do swojej tabeli routingu. Oznacza to, że gdy oddział rozszerzy swoje podsieci, trasy zostaną automatycznie zaktualizowane bez ręcznej interwencji. Określenie supernetu wymagałoby ręcznej aktualizacji za każdym razem, gdy zakresy podsieci wykraczałyby poza zdefiniowany supernet, co nie minimalizuje pracy administracyjnej. AWS Direct Connect Gateway jest rozwiązaniem dla Direct Connect, a nie dla Site-to-Site VPN, i nie rozwiązuje problemu dynamicznego routingu przez VPN. Lista prefiksów wymagałaby ręcznej aktualizacji za każdym razem, gdy oddział dodawałby nowe podsieci, co również nie minimalizuje pracy administracyjnej.