Północnoamerykańska firma z siedzibą na Wschodnim Wybrzeżu wdraża aplikację internetową w us-east-1 (podstawowy region). Aplikacja musi dynamicznie skalować się, być odporna na awarie i obsługiwać konfigurację odzyskiwania po awarii typu active-passive z us-west-1 (region zapasowy). Po utworzeniu VPC w us-east-1, jakie kroki powinien podjąć architekt rozwiązań, aby spełnić te wymagania?

Poprawna odpowiedź zapewnia konfigurację typu active-passive z odzyskiwaniem po awarii między regionami, dynamiczne skalowanie i odporność na awarie. Wdrożenie ALB w wielu strefach dostępności w każdym regionie, wraz z instancjami EC2 w grupach Auto Scaling, zapewnia wysoką dostępność w obrębie regionu i automatyczne skalowanie. Kluczowe jest użycie Route 53 z polityką routingu failover i kontrolami stanu, ponieważ umożliwia to automatyczne przekierowanie ruchu do regionu zapasowego (us-west-1) w przypadku awarii regionu podstawowego (us-east-1), co jest wymogiem dla odzyskiwania po awarii typu active-passive. Pozostałe opcje są nieprawidłowe, ponieważ: Opcja 1: Inter-Region VPC peering nie jest odpowiedni do bezpośredniego rozciągania ALB między regionami ani do tworzenia pojedynczej grupy Auto Scaling obejmującej oba VPC w celu odzyskiwania po awarii typu active-passive. Opcja 3: ALB nie może obejmować wielu VPC w różnych regionach. Ponadto, pojedynczy rekord Route 53 wskazujący na ALB bez polityki failover nie zapewniłby automatycznego przełączania awaryjnego między regionami. Opcja 4: Tworzenie oddzielnych rekordów Route 53 bez polityki routingu failover nie zapewniłoby automatycznego przełączania awaryjnego między regionami, co jest kluczowe dla odzyskiwania po awarii typu active-passive.