Pojedynczy host Hyper-V z jedną fizyczną kartą sieciową uruchamia maszyny wirtualne dla dwóch dzierżawców (TenantA i TenantB). Wszystkie maszyny wirtualne muszą mieć dostęp do sieci zewnętrznej, maszyny wirtualne TenantA muszą być izolowane od TenantB na warstwie 2, a jedna maszyna wirtualna w TenantA musi mieć zablokowany dostęp do publicznego adresu IP 203.0.113.10. Jakie dwie konfiguracje należy zaimplementować?

Poprawne odpowiedzi to: "Utwórz jeden zewnętrzny przełącznik wirtualny i przypisz różne identyfikatory VLAN do kart sieciowych maszyn wirtualnych TenantA i TenantB" oraz "Skonfiguruj port ACL na karcie sieciowej konkretnej maszyny wirtualnej, aby zablokować ruch wychodzący do adresu 203.0.113.10". Zewnętrzny przełącznik wirtualny jest niezbędny, aby maszyny wirtualne miały dostęp do sieci zewnętrznej. Przypisanie różnych identyfikatorów VLAN do kart sieciowych maszyn wirtualnych TenantA i TenantB zapewnia izolację warstwy 2 między dzierżawcami, spełniając wymaganie izolacji. Port ACL (Access Control List) na karcie sieciowej maszyny wirtualnej to odpowiednie narzędzie do blokowania ruchu wychodzącego do określonego adresu IP, co pozwala na spełnienie wymagania blokady dostępu do 203.0.113.10 dla konkretnej maszyny wirtualnej. Pozostałe opcje są nieprawidłowe: Tworzenie prywatnych przełączników wirtualnych dla każdego dzierżawcy i łączenie ich za pomocą NIC teaming nie zapewni dostępu do sieci zewnętrznej. Użycie wewnętrznego przełącznika wirtualnego również nie zapewni dostępu do Internetu. Włączenie DHCP guard na maszynach wirtualnych TenantB nie ma związku z izolacją dzierżawców ani blokowaniem dostępu do konkretnego adresu IP.