W jaki sposób płaszczyzna sterowania Cisco SD-Access upraszcza routing w porównaniu z tradycyjnymi projektami?

Cisco SD-Access wykorzystuje architekturę LISP (Locator/ID Separation Protocol), która oddziela identyfikator punktu końcowego (EID) od lokalizatora routingu (RLOC). EID to adres IP urządzenia końcowego, natomiast RLOC to adres IP routera brzegowego (fabric edge node), do którego urządzenie jest podłączone. Dzięki temu routery w sieci bazowej (underlay) muszą znać jedynie trasy do RLOC-ów, a nie do każdego EID. Zmniejsza to znacząco rozmiar tablic routingu w sieci bazowej, upraszczając routing i poprawiając skalowalność. Pozostałe opcje są nieprawidłowe: Sąsiedztwa routingu są nadal wymagane w sieci bazowej (underlay) do ustanowienia łączności między RLOC-ami. Routery nie wysyłają zapytań o wszystkie trasy do serwera map; serwer map przechowuje mapowania EID-RLOC, a routery brzegowe odpytują go o nie w razie potrzeby. Pełne tablice routingu nie są współdzielone w sposób, który sugeruje opcja; separacja EID/RLOC ma na celu właśnie uniknięcie tego, aby routery w sieci bazowej nie musiały znać wszystkich tras do EID-ów.