Wiele funkcji Lambda opiera się na współdzielonych, niestandardowych skryptach formatujących w Pythonie. Obecnie inżynier aktualizuje każdą funkcję Lambda indywidualnie, gdy skrypty ulegają zmianie. Które podejście pozwoli na aktualizację skryptów bez ręcznej zmiany każdej funkcji?

Poprawna odpowiedź to pakowanie niestandardowych skryptów Pythona w warstwy Lambda i stosowanie tych warstw do funkcji Lambda. Warstwy Lambda umożliwiają centralne zarządzanie kodem i zależnościami, które są współdzielone przez wiele funkcji. Gdy skrypty ulegają zmianie, wystarczy zaktualizować warstwę, a wszystkie powiązane funkcje automatycznie otrzymają zaktualizowaną wersję, eliminując potrzebę ręcznej modyfikacji każdej funkcji. Przechowywanie wskaźnika do skryptów w Amazon S3 lub zmiennych środowiskowych nie zapewniłoby automatycznej aktualizacji kodu wykonawczego funkcji. Aliasy Lambda służą do zarządzania wersjami funkcji i kierowania ruchu, a nie do współdzielenia kodu.